ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေနေ ၊ အဖေလာမယ် စိတ်ချ

ဒီစာအုပ်ကိုစာရေးဆရာကြီး 'ဖေမြင့်' ဘာသာပြန်ထားခြင်းဖြစ်ပါသည်။

ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေနေ ၊ အဖေလာမယ် စိတ်ချ

၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် အာမေးနီးယားပြည်၌ ရစ်ချတာ စကေး ၈.၂ ရှိသည့် အင်အားပြင်းထန်သော မြေငလျင်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်သည်။ တိုက်တာအိမ်ရာတွေ မြေကြီးမှာ ပြားပြားဝပ်သွားပြီး ၄မိနစ်ပင် မပြည့်သည့်အချိန်အတောအတွင်း လူပေါင်း ၃၀,၀၀၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

အပျက်အစီးတွေ ဖရိုဖရဲ ကစဉ့်ကလျားကြားမှာ ဖခင်တစ်ယောက် ဇနီးသည်ကိုအိမ်မှာ ဘေးမသီရန်မခထားခဲ့ကာ သူ့သားရှိနေမည့် စာသင်ကျောင်းဆီသို့ ပြေးလာသည်။ သို့သော် ကျောင်းဆီရောက်တော့ ကျောင်းက မြေမှာ ပြားချပ်နေပြီ။

ရုတ်တရက်သူ့ရင်ထဲဆို့နင့်ကာ ကယောင်ချောက်ချားဖြစ်သွားသည်။ သည့်နောက်မှာ သားကိုသူပေးထားသည့် ကတိစကားကို ပြန်၍ သတိရသည်။ “ဘယ်ကိစ္စမျိုး ကြုံကြူံသားဘာမှမစိုးရိမ်နဲ့ ၊ အဖေရောက်လာမယ် စိတ်ချ” ဆိုသောစကား။ သူ့မျက်လုံးအစုံထဲမှာ မျက်ရည်တွေအိုင်လာသည်။ သူရှေ့တွင်တစ်ချိန်က စာသင်ကျောင်းရှိခဲ့သော နေရာ၌ အုတ်ပုံအစုအဝေးတစ်ခုရှိနေသည်။ ဘယ်လိုမှမျှော်လင့်နိုင်စရာ မရှိအောင်ပိပြားနေသည့် အုတ်ပုံကြီးတစ်ခု။ သို့သော်သားထံပေးထားခဲ့သည့်ကတိစကားကို သူထပ်တလဲလဲ ပြန်ကြားနေသည်။

စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားထိန်းကာသူ နေ့စဉ် နံနက်တိုင်း လိုက်ပို့နေကျဖြစ်သည့် သူ့သားငယ်၏ စာသင်ခန်းရှိရာ နေရာကို မှန်းဆ ရှာဖွေသည်။ သားတို့အခန်းသည် အဆောက်အဦး၏ လက်ယာဘက်အပိုင်းနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ။

သည်နေရာသို့ သူပြေးသွားသည်။ ပြီး အုတ်ကျိုးအုတ်ပဲ့တွေကို စတင်တူးဆွဖယ်ရှားခြင်း ပြုလေသည်။

သူ ဖယ်ရှားနေဆဲ တခြားမိဘတွေပါ ရောက်လာကြသည်။ “ငါ့သားလေး သေပါပြီ” ။ “အမယ်လေး…ငါ့သမီးလေး မရှိတော့ပါဘူး” စသဖြင့် သောကမီး ၊ ပရိဒေဝမီးတွေ တောက်လောင်ကာ ငိုကြွေးကြမြည်တမ်းကြသည်။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိသည့် တချို့မိဘများကတော့ (သွေးရူးသွေးတမ်း လုပ်ကိုင်နေဟန်ရှိသော) သူ့အား ကရုဏာသက်ကာ ကျောက်ပျက် အုတ်ကျိုးပုံမှဖျောင်းဖျခေါ်ယူကြသည်။

“မရတော့ပါဘူးဗျာ”

“ဘယ်သူမှ အသက်မရှိတော့ပါဘူးဗျာ”

“အဲဒီလို လုပ်နေလို့ အကျိုးမထူးတော့ပါဘူး ၊ အိမ်သာ ပြန်ပါဗျာ”

“စိတ်ထိန်းမှပေါ့ ၊ ခင်ဗျားမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ၊ ဘာလုပ်လို့ရဦးမှာလဲ” စသဖြင့် ပြောကြသည်။

တချို့ကဆိုလျှင် “ဟေ့လူ…တော်ပါတော့ဗျာ ၊ ခင်ဗျားလုပ်တဲ့အတွက် ပိုတောင်ဆိုးနေဦးမယ်” ဟုပြစ်တင်ကြသည်။

သည်လိုလာပြောသည့်မိဘတိုင်းကို သူက စကားတစ်ခွန်းပဲပြန်ပြောသည်။ “ဒီမှာ…ခင်ဗျား အခု ကျွန်တော်လုပ်နေတာကို ဝင်ကူမလား ၊ မကူဘူးလား ၊ ဒါပဲပြောဗျာ” ဟူ၍။ သည်နောက် အဲသည်လူတွေကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့သားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ဖို့ပဲ သူဆက်လုပ်သည်။ အုတ်အင်္ဂတေ အစိုင်အခဲတွေ တစ်တုံးချင်းတစ်ဖဲ့ချင်းကောက်ယူဖယ်ရှားသည်။

သည်အချိန် မီးသတ်အရာရှိ ရောက်လာပြီး သူ့ကိုဆွဲထုတ်ဖို့ကြိုးစားသည်။ “မီးတွေ လောင်နေပြီ ဘယ်နေရာကမဆို အချိန်မရွေး ထပေါက်နိုင်တယ်။ ခင်ဗျားအတွက်အန္တရာယ်ရှိတယ် ၊ ကျွန်တော်တို့လုပ်လုပ်ပါ့မယ် ၊ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်ပါ” ဟု ဆိုသည်။ သားကိုချစ်သော အဖေကတော့ သူ့စကားကို အရေးမထား။ “ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ကူညီမလား ၊ မကူညီဘူးလား ၊ ဒါပဲပြောပါ” ဟုပဲပြန်ပြောသည်။

ရဲကလည်း ရောက်လာသည်။

“ခင်ဗျား သွေးရူးသွေးတန်း လျှောက်လုပ်မနေနဲ့ ၊ ခင်ဗျားကြောင့် တခြားလူတွေမှာ အန္တရာယ်ဖြစ်မယ် ၊ အိမ်ပြန်ပါ ၊ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပါ့မယ်”

ရဲကိုလည်း ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုကူညီမှာလားပဲသူပြန်မေးသည်။

မည်သူကမျှ မကူညီ။

သို့သော် ကိစ္စမရှိ။ သူ့ဘာသာ တစ်ကိုယ်တည်းဇွဲနပဲကြီးစွာသူတူးဖော်သည်။ သူ့မှာ အရေးကြီးနေတာတစ်ခုပဲ ရှိသည်။ “ငါ့သားလေး သေပြီလား ၊ အသက်ရှင်နေသေးလား” ဒါသေချာဖို့ လိုသည်။ မျက်မြင်ဒိဋ္ဌ သူတွေ့ရဖို့ လိုသည်။

သူတစ်ယောက်တည်း အုတ်ကျိုး အုတ်ပျက်ပုံကို ဖယ်ရှားသည်။ ၈နာရီကြာပြီး၊ …၁၂နာရီ၊ … ၂၄နာရီ၊ …၃၆နာရီ၊ အဲသည်နောက် ၃၈နာရီမြောက်၌ အုတ်အင်္ဂတေတုံးကြီး တစ်တုံး သူဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် သား၏ အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် သားနာမည်ကို သူသံကုန် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“အာမန်း…”

ပြန်အော်သံ ကြားရသည်။ “ဖေဖေ…ဖေဖေလား ၊ သားပါ ဖေဖေရ ၊ သူငယ်ချင်းတွေလဲ သားပြောထားတယ် ၊ ‘ဘာမှမကြောက်နဲ့ ၊ ငါ့အဖေ မသေသေးရင် ငါ့ကိုသေချာပေါက်လာကယ်မှာ ၊ ငါလွတ်ရင် မင်းတို့လဲလွတ်မယ်’ လို့ ၊ ဖေဖေ သားကို ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား ၊ ‘ဘယ်ကိစ္စမျိုးကြုံကြုံ သားမစိုးရိမ်နဲ့ ၊ အဖေရောက်လာမယ် စိတ်ချ’ ဆိုတာလေ ၊ အခုအဖေ ပြောထားတဲ့ အတိုင်းပဲ ရောက်လာပြီပေါ့”

“အဲဒီ အောက်ထဲမှာ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲသား” အဖေက မေးသည်။

“သားတို့ ၃၃ ယောက်ထဲမှာ ၁၄ ယောက်ပဲ ကျန်တယ် အဖေ ၊ သားတို့ ကြောက်လဲ ကြောက်တယ် ၊ ဆာလဲ ဆာတယ် ၊ ရေးလဲ ငတ်တယ်၊ အဖေ ရောက်လာတာ အရမ်းဝမ်းသားတာပဲ ၊ ကျောင်းကြီးပြိုကျတော့ သားတို့နေရာလေး ကွက်ပြီး တြိဂံပုံ အမြှောင့်လေး တစ်မြှောင့်မပိဘဲ ကျန်နေတယ် ၊ အဲဒါကြောင့် သားတို့ မသေတာ”

“ကဲ…ထွက်ခဲ့တော့သားရေ”

“နေဦး ဖေဖေရ ၊ တခြားလူတွေ အရင်ထွက်ပါစေ ၊ သားမှာက ဖေဖေ ရှိနေတာပဲ ၊ ဘယ်လိုကိစ္စမျိုး ကြုံကြုံသားက မစိုးရိမ်ဘူး ၊ အဖေလာကယ်မယ်ဆိုတာ သိနေတယ်”

[မူရင်း။ ။ Mark V.Hansen ၏ Are You Going To Help Me?]