ငါသိတယ် ၊ ငါလုပ်နိုင်ရမယ်

ဒီစာအုပ်ကိုစာရေးဆရာကြီး 'ဖေမြင့်' ဘာသာပြန်ထားခြင်းဖြစ်ပါသည်။

ငါသိတယ် ၊ ငါလုပ်နိုင်ရမယ်

သင်တတ်နိုင်မည်ထင်သလား

မတတ်နိုင်ဘူးထင်သလား

မည်သို့ထင်သည်ဖြစ်စေ

သင့်အထင် မှန်ပါလိမ့်မည်

ဟင်နရီဖို့ဒ်

အဲသည်တုန်းက ရော့ကီး အသက်ငါးနှစ်။

သူ့မိခင် ကယ်လီက ပစ်ကပ် ထရပ်ကားလေးကို မောင်းကာ သားအမိနှစ်ယောက် အယ်လဗားမားတောကျေးလက်ကိုဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသည်။ ရော့ကီးက သူ့ အမေပေါင်ပေါ်ခြေတင်လျက် အိပ်ရင်းလိုက်ပါလာသည်။

လမ်းက ယာဉ်ကြောနှစ်ခုစာလောက်သာ ကျယ်သည့်တောလမ်း။ အကွေ့အဝိုက်တွေလည်း များသည်။ ကယ်လီက ကားကိုဂရုစိုက်မောင်းနှင်လာသည်။ သို့သော် တစ်နေရာတွင် လမ်းက ကွေ့သွားပြီး တံတားကျဉ်းကျဉ်းတစ်ခုထဲ ဆက်တိုက်ဝင်ရသည်။ သည်အချိန်ကားက ချိုင့်တစ်ခုထဲ ဆောင့်ကျပြီး လမ်းဘေးဘက်ချောထွက်ကာ ညာဘက်ရှေ့ဘီးက မြောင်းလိုဖြစ်နေသည့် ဘီးလမ်းကြောင်းရာတစ်ခုထဲ ကျသည်။ ကားမှောက်မှာ စိုးသဖြင့် ကယ်လီက လီဗာကို ဖိနင်း ၊ စတီယာရင်ကို ဘယ်ဘက်တအားလှည့်ပြီး ကားကို လမ်းပေါ် ကမန်းကတန်း ဆွဲတင်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးချင်တော့ ရော့ကီး၏ ခြေထောက်ကြားမှာ ကန့်လန့်ခံနေသည်။ ပစ်ကပ်ကိုသူမထိန်းနိူင်တော့။

ကားက တစ်ပြန်နှစ်ပြန် လိမ့်ကာ ပေနှစ်ဆယ်ခန့်နက်သည့် ချောက်ထဲ ကျသွားသည်။ ချောက်ထဲ ကားရောက်တော့မှ ရော့ကီး နိုးလာသည်။

“မေမေ…မေမေ၊ သားတို့ ကားဘီးတွေ မိုးပေါ်ထောင်နေပါလား” အမေ့အား သူမေးသည်။

ကာလီ့မျက်စိနှစ်ဖက်လုံး သွေးတွေဖုံးနေသဖြင့် ဘာကိုမှ မမြင်ရ။ ဂီယာတံနှင့် ဆောင့်ထိုးမိသောဒဏ်ကြောင့် နှုတ်ခမ်းက ပါးအထိ ဟက်တက်ကွဲကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စုတ်ပြတ်ကြေမွနေသည်။ ပခုံးနှစ်ဖက်လုံး ကျိုးကြေသွားပြီး ချိုင်းကြားတစ်ဖက်၌ အရိုးတစ်ချောင်းဖောက်ထွက်နေသည်။ ပြီး ပိန်ချိုင့်သွားသည့်တံခါးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား ဖိညှပ်ထားသလိုလည်းဖြစ်နေသည်။

“မေ့မေ့ကို သားဆွဲထုတ်ပေးမယ်” ရော့ကီးကဆိုသည်။ အံ့သြဖွယ်ပင်သူက ဒဏ်ရာလုံးဝမရခဲ့။ သူ့အမေအောက်မှတိုးဝှေ့ထွက်ကာ ပွင့်နေသော တံခါးပေါက်မှသူလျှောဆင်းသည်။ ပြီးလျှင် မိခင်အားဆွဲထုတ်နိုင်ရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူမည်မျှ အားစိုက်ဆွဲသော်လည်း ကယ်လီက နည်းနည်းမျှ မရွေ့။

“မေမေ ခဏ အိပ်ပါရစေ သားရယ်” ကယ်လီကဆိုသည်။ သူကသတိလစ်တစ်ချက် မလစ်တစ်ချက် ဖြစ်နေသည်။

“ဟင့်အင်း မေမေ…မေမေ မအိပ်ရဘူး” ရော့ကီးက လုံးဝငြင်းသည်။

ရော့ကီးက ကားထဲ ခဲခဲယဉ်းယဉ်းပြန်ဝင်ပြီး သူ့အမေကို သည်အထဲက မရမက တွန်းထုတ်သည်။ ပြီးနောက် အမေသည်နား ခဏနေခဲ့ ၊ သားလမ်းပေါ်တက်ပြီး တွေ့တဲ့ကားကို အကူအညီတောင်းမယ်ဟုဆိုသည်။ မိခင်ကစိတ်မချ။ မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲမှာ သူ့သားလေးကို ကားမောင်းလာသူတွေမြင်ချင်မှမြင်မှာဟုတွေးကာ သားတစ်ယောက်တည်းမသွားနဲ့ဟုဆိုသည်။

အဲသည်နောက် သားအမိနှစ်ယောက် လမ်းဘေးကမ်းပါးယံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားတက်ကြသည်။ ရော့ကီးက အလေးချိန် ပေါင် ၄၀ မျှရှိသည့် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးနှင့် ၁၀၄ ပေါင်လေးသော သူ့မိခင်ကို တွန်းတင်သည်။ ခရီးကမတွင်နိုင်။ တစ်ကြိမ်မှာ တစ်လက်မ နှစ်လက်မ လောက်စီပဲရွေ့သည်။ ဝေဒနာပြင်းထန်းလွန်းသဖြင့် ကယ်လီ လက်လျှော့ချင်လာသည်။ သို့သော်ရော့ကီးက မလျှော့ရ။

သူ့အမေ အားမလျှော့စေရန် ရော့ကီးက “မေမေ ၊ မီးရထားလေးအကြောင်း သတိရ” ဟု ဆိုသည်။ သူတို့ကလေးတွေ အလွန်နှစ်သက်သည့် ‘စွမ်းဆောင်နိုင်သောစက်ခေါင်းလေး’ ပုံပြင်ကို သူဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ စက်ခေါင်းလေးသည် မတ်စောက်သော တောင်ကြီးကို မရရအောင် တက်သွားသည်။ စက်ခေါင်းလေးအကြောင်းမိခင်အား သတိဖော်ပေးရန်အတွက် ပုံပြင်ထဲမှာပါသည့် ‘ငါသိတယ် ၊ မင်းတတ်နိုင်တယ် ၊ ငါသိတယ် ၊ မင်းတတ်နိုင်တယ်’ ဆိုသည့် လူံ့ဆော်စကားလေးကို သူ့နူတ်က တတွတ်တွတ် ရွတ်သည်။

နောက်ဆုံး လမ်းမပေါ်ရောက်ကြပြီး သူ့မိခင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဒဏ်ရာများကို သေသေချာချာ မြင်ရတော့မှ ရော့ကီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုလေသည်။ ထို့နောက် ထရပ်ကားတစ်စီးလာတာ မြင်တော့လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ “ရပ်ပါ ခင်ဗျာ ၊ ရပ်ပါ ခင်ဗျာ” ဟု အော်သည်။

“မေ့မေ့ကိုဆေးရုံပို့ပေးကြပါ” ထရပ်ကား မောင်းသူအား သူ မေတ္တာရပ်ခံသည်။

ကယ်လီ၏ မျက်နှာကို ခွဲစိတ်ခန်းမှာ ရှစ်နာရီမျှကြာအောင် ပြန်လည်ပြုပြင်ယူရသည်။ စုစုပေါင်း ၃၄၄ ချက်တိတိ ချုပ်ခဲ့ရသည်။ သို့တိုင်အောင် ယနေ့သူ့မျက်နှာက ယခင်ကနှင့်တခြားစီ ဖြစ်နေသည်။ “အရင်တုန်းကဆိုရင် ကျွန်မ နှာတံလေးက သွယ်တန်းနေတာပဲ ၊ နှုတ်ခမ်းက ပါးပါး ၊ ပါးရိုးပေါ်ပေါ်နဲ့ပေါ့ ၊ အခုတော့နှာခေါင်းပွပွ ၊ နှုတ်ခမ်းထူထူ ၊ ပါးရိုးချပ်ချပ် ဖြစ်နေပြီ”

သို့သော် ဘာပဲပြောပြော အမာရွတ်တော့ သိပ်မပေါ်ပေ။ ထိခိုက် ဒဏ်ရာတွေ အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်ကောင်းသွားခဲ့သည်။

ရော့ကီး၏ စွမ်းဆောင်ပုံအကြောင်းသည် ဧရာမ သတင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သတ္တိခဲ ချာတိတ်ကတော့ သူ လုပ်ခဲ့တာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မပါပါဟု ဆိုသည်။ “ဒီကိစ္စကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်လို့မထင်ကြပါနဲ့နော် ၊ မတော်တဆ ဖြစ်လာတော့ ကျွန်တော်လဲလုပ်ရတာပေါ့ ၊ ဘယ်သူမဆို ဒီလိုကြုံရင် ဒီတိုင်းလုပ်ကြမှာပဲ မဟုတ်လား”

သူ့ မိခင်ကတော့ ဆိုသည်။

“ရော့ကီးလေး ကယ်လို့သာပေါ့ ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ သွေးလွန်ပြီး သေမှာ” ဟူ၍။

[မူရင်း။ ။ Michele Borba ၏ I Think I Can!]